سخته حرف زدن تو شرایطی که تو زندانی ، عاشقی ، حرفتو زدی ولی عکسالعملی نمیبینی. پولی نداری بزنی بیرون از زندون . یه دختر غریب بدون پول تو ایران بیرون باشه یه شب چی میشه. حرفیه که اون میزنه میگه بزن بیرون ازون خونه. خواستگاریمون که کلا بهمون خورد چون خانواده ها با هم جور نمیان. منم اگه پاشم برم پیشش م

مسیر زندگیه من از کنار عن سانای اطراف ف عبور نمیکنه عادمای خر مذهبی و خشک مقدسیازونایی که با پنبه سرتو میبرن طرف نماز میخونه مثل چی بعد اونوخت ملاکش برای ازدواج به ظاهر دخترش پول و مادیاته برگشته میگه حتی اگه ازدواجم کنی نمیذارم باهم باشین یعنی هیچ گونه عارامشی نداریم تو خلوتمون برگشته میگه زیر عقد

من حجت خودم رو تمام کردم

حداقلش اینه که وجدانم راحته

زندگی جریان داره مثل باد

به دال زنگ زدم گفتم برنامه بچینه بریم کویر و دریا گردی

نفرین نمیکنم عادمایی که منو این همهذمدت رنجوندن

فقد میگم خدای واقعی من

سپردم به خودت...

زندگی یعنی سردرگمی در زمینی که در آسمان سردرگم است...

روی زمین اول روحتو میکشن

بعد جسمتو

بعد میندازنت زیر خاک

بعد میگن چرا رفتی و مردی

:(

-این روزا من پر از درد های روحی و جسمی عم

-چجوری قراره خوب شم واقعا؟

-بیشتر از هر لحظه ی دیگه ای توی عمرم احساس تنهایی و بی کسی دارم ولی من تنها نیستم خدا هست...

عشق و عاشقی و دوست داشتن تو ایران زیاد جواب نمیده

چرا؟

چون ایران یه کشور عرب پرست مغولی با افکار گندیده ی دوران جاهلیته

بخدا ایران جهان نیست

اگه به عشقتون رسیدین یا کنار عشقتون هستید فقد برین ازینجا...

من تسلیم افکار گندیده ی این مردم نمیشم

مردمی که فک میکنن خداشون فقد عربی میفهمه

(گریه ی حضار)

....

زندگیه روی زمین یک بازیه خیمه شب وارانست که به شک میوفتی که اونی که دیروز بودی واقعی بوده یا اونی که قراره فردا باشی یا هیچکدام!!یه جایی هست تو زندگی که یه مرحله ی سختی رو داری انجام میدی مثل غول (قووول؟) مرحله عاخر که اگه شکست بدی کلن میشی پیروز میدان اگه شکست بخوری کلن میشی Game Over! یعنی کلن باز

توی رویا رفتن قسمتی از زندگی یک احساس زندست

عاشق وقتی عم که دو نفری فیلم یا سریال عاشقانه میبینیم و میریم تو رویا...

-تحت تاثیر فیلم if i stay

انتظار عادم رو پیر میکنه

انتظار برای "زندگی کردن"...

یادتون نرفته که؟

زندگی همین لحظاتیست که ساده رد میشویم....

زندگی یعنی سردرگمی در زمینی که در آسمان سردرگم است...

عاخرین بار یادمه چند سال پیش

توی غریب ترین جایی که بودم

توی خلوت ترین و بی کس ترین نقطه ای که حضور داشتم

مثل یک موجود بیگانه که توی زمین لعنتی گرفتار شده

با خودم گفتم کاش مرده بودم و این روزا رو نمیدیدم

الان چند سال ازون واقعه میگذره

و امشب از ته دلم میخوام بگم

کاش مرده بودم و این روزا رو نمیدیدم

من خیلی اسیر دست زمینم

میدونستی؟ :'(

احساس پوچی میکنم...

دوباره رسیدم به نقطه ی پایان.....

اینجا دیگه دست خودمه

مرگ با عزت

یا زندگی با ذلت؟

:)